AVEN - Aseksueel Voorlichtings- en Educatie Netwerk
November 20, 2017, 04:43:27                
*
Welkom, Gast. Alsjeblieft inloggen of registreren.
De activerings e-mail gemist?

Login met gebruikersnaam, wachtwoord en sessielengte
Nieuws:
Heb je je geregistreerd, maar ontvang je geen activerings-email?

Stuur dan een email naar:
mailaven @ xs4all.nl (zonder spaties rond de @).
Vermeld dan ook even de naam waarmee je je hebt geregistreerd.
 
  FAQ   Startpagina   Omlaag  Help  Zoek  Inloggen Registreren  
0 geregistreerde leden en 1 gast bekijken dit topic. « vorige volgende »
Pagina's: [1] Omlaag Print
Auteur Topic: 30jaar  (gelezen 221 keer)
AceWoman
Member
*
Berichten: 27


Lost time is never found again


« Gepost op: Augustus 12, 2017, 01:11:41 »

Hoi allemaal!

Mijn frustratie en verdriet gaat vandaag over het worden van 30 jaar. Ik heb een aantal goede vriendinnen die dit jaar 30 jaar zijn geworden (zelf word ik het pas on november).
Sinds vorig jaar, zeg maar toen iedereen eindelijk doorkreeg dat ze het 30 worden niet over konden slaan, slaat er paniek toe.
Want wat als je huisje boompje , beestje nog niet compleet is? Dan vergaat natuurlijk de wereld.

De meeste zijn met hun vriendjes hard aan de slag gegaan om baby's te maken. Hierdoor is de stand als volgt : eentje is bevallen baby van bijna 3 maanden nu, de daaropvolgende is nu 7 maanden, afgelopen zaterdag krijg ik het nieuws dat iemand nu 3 maanden zwanger is en afgelopen dinsdag komt mijn beste vriendin langs om aan te geven dat het stokje heeft verteld dat ze 3 weken zwanger is. Laat ik er meteen bijzeggen dat ik heel blij voor hen ben. Dit is immers wat ze willen.

Echter nu lijkt er wel een heel groot vergrootglas op mij te liggen. Ik ben Namelijk nog alleen en kinderloos, maar bijna 30. Je kan wel zeggen dat mensen zich echt zorgen maken om mij....

En wat voel ik??
Verdriet en angst... Niet de angst om 30 te worden of om zonder kinderen door het leven te gaan. Ik wil immers geen kinderen (wat ook veel mensen verbaasd).
Maar angst om de verandering en verdriet omdat ik me eenzaam voel. Ik voel me al enige tijd eenzaam, ik mis de (romantische) intimiteit die je met iemand kunt hebben.
Hierbij komt nu de  angst dat mijn vriendinnen mij vergeten of dat ik straks niet meer in hun leven pas.
Ik heb deze avond met mijn beste vriendin gesproken. Ik heb haar mijn angsten kenbaar grmaakt. Ik zat in spanning te wachten op een geruststellend antwoord en ik kreeg: "het gaat zeker veranderen. Ik weet ook niet hoe het in de toekomst gaat. Dat moeten we afwachten."
Ik ken deze vrouw al 17 jaar, het is meer mijn zusje. Maar zelfs zij kon mij niet vertellen :"doe niet zo gek we gaan jou toch niet vergeten?"

En dit allemaal na de realisatie van de naderende 30. Ik dacht dat de pubertijd lastig was,maar deze fase van het leven vind ik vele male erger.
Gelogd
AceVentura
Administrator
AVENator
*****
Berichten: 3894


Alrighty then!


WWW
« Antwoord #1 Gepost op: Augustus 12, 2017, 06:56:03 »

Wat vervelend dat je je zo voelt,  cake cake cake cake cake

Het klopt inderdaad dat er dingen gaan veranderen als de wereld om je heen bezig is met trouwen, kinderen, enz., dat heb ik zelf ook gemerkt. Bij mij, en misschien bij jou ook, geeft die verandering ook weer nieuwe mogelijkheden, nieuwe kansen, nieuwe contacten, nieuwe activiteiten. Doe vooral dingen die jij belangrijk en leuk vind, dan kom je misschien ook weer mensen tegen die dat ook vinden, en daar zou dan zomaar een partner tussen kunnen zitten ...
Gelogd

53x + m³ = Ø
Verwarring is een doorgang naar een andere, nieuwe realiteit.
- Richard Bandler
Koffie
Administrator
A-phrodite
*****
Berichten: 2574


Sandra


« Antwoord #2 Gepost op: Augustus 12, 2017, 10:40:14 »

Wat een botte reactie van je vriendin. Natuurlijk gaan er dingen veranderen, ik ben zelf moeder en ja, moederschap verandert je. Praktisch en emotioneel. Ik had destijds ook een lange trouwe vriendschap en die sprak dezelfde angst uit. Nee, natuurlijk ga ik je niet vergeten! zei ik verbaasd. En dat is ook niet gebeurd. Uiteindelijk is onze vriendschap op andere punten helaas stukgelopen, later.

Wat ook nog kan is dat ze het zelf wel spannend vind, wat er gaat gebeuren met jullie vriendschap nu zij moeder wordt. Ik vond dat zelf toen ook, namelijk.
« Laatste verandering: Augustus 12, 2017, 10:56:36 door Koffie » Gelogd

Groetjes van Koffie. (V, 1969)
Mijn wiki-verhaal: http://asexuality.org/du/wiki/index.php?title=Koffie
SaxiePhone
Mega Mitosis
**
Berichten: 259


« Antwoord #3 Gepost op: Augustus 12, 2017, 08:44:21 »

Dit is inderdaad een periode waarin veel verandert. Ik ben zelf 33 n heb dit rondom me heen ook gezien. Vriendschqppen veranderen soms, ook omdat je na een tijdje el alles hebt besproken wat je kan bespreken over poepluiers. Garantie dat je vriendschap dat overleeft, dat kan helaas niemand je geven. Maar met als AceVentura zegt, het biedt ook nieuwe kansen.

Er zijn maar heel weinig vriendschappen die een leven lang duren. Koester de vriendschappen die er zijn, maar indien jullie uit elkaar groeien, laat ze los
Gelogd
Fricai
Administrator
A-phrodite
*****
Berichten: 2617


My Way


« Antwoord #4 Gepost op: September 18, 2017, 11:33:29 »

Hey AceWoman, vervelend dat je er zo mee zit! Ik kan het me wel voor stellen, die situatie. Ik hoop dat het uiteindelijk mee valt hoe het allemaal verloopt! ? knuffel

Overigens, ik vind het bijzonder dat er twee vrouwen van de rond 30 reageren die geen kinderen willen. Is dat niet best wel zeldzaam? Ik ken geloof ik zelf letterlijk geen vrouwen die geen kinderwens hebben. Misschien is er wel een lichamelijke reden te vinden, die samenhangt met zowel de kinderwens als met (a)seksualiteit?

Ik ben zelf niet zo bezig met het punt dat ik misschien 'buiten de boot val' met het hele huisje boompje baby, maar ik kijk ook wel eens met tegenzin naar veranderingen die plaats (gaan) vinden. Tijdens de studie was iedereen lekker flexibel, avontuurlijk, energiek, ... En met grotere verantwoordelijkheden (40+ uren baan, kinderen, ...) wordt dat waarschijnlijk een stuk minder. Misschien is het soort van angst dat het leven saai wordt? Tongue
Aan de andere kant, er zijn ook duidelijke voordelen. Men heeft meer geld voor avonturen, en sommigen hebben een auto waardoor vervoer veel gemakkelijker is. Smiley
« Laatste verandering: September 19, 2017, 06:15:26 door Fricai » Gelogd
WeirdOne
Member
*
Berichten: 36


She's weird


« Antwoord #5 Gepost op: September 19, 2017, 04:31:02 »

Hoi AceWoman,

Wat vervelend dat je je zo voelt....en wat jammer dat je de geruststelling die je zocht niet hebt gekregen!
Ik ken je verhaal, ik ben 33 en wil ook zeker geen kinderen. Niet alleen wegens de seks die er voor nodig is, maar om een hele verzameling van redenen. Ik hoop voor je dat het inderdaad wel meevalt, mijn ervaring is dat er vrouwen zijn die zich ontpoppen tot de oerLibelleMoeder en het uitsluitend nog kunnen hebben over luiers, flesjes, schattige foto's om je oren smijten en geen ander gesprek meer kunnen voeren. Máár! Ik ken ook moeders die nog gewoon mee gaan op een weekendje weg met vriendinnen, die hun kroost ongezien bij hun ouders droppen voor een festival, en echt nog geinteresseerd zijn in jou als persoon. Tuurlijk veranderen er dingen, daar heeft je vriendin gelijk in, maar dat hoeft echt niet per se negatief te zijn knuffel

Stay strong sister en als je wil praten mag je altijd een berichtje naar me sturen! knuffel
Gelogd
AceWoman
Member
*
Berichten: 27


Lost time is never found again


« Antwoord #6 Gepost op: September 20, 2017, 10:37:35 »

Bedankt allemaal voor jullie lieve berichten en begrip!
Fijn om te lezen dat ik met mijn gevoel ergens terecht kan.

Het is even wennen allemaal, maar ik hoop uiteindelijk iets meer rust te vinden. Ik heb ook besloten dat ik de
gedachte "ik blijf wel alleen" niet ga accepteren.
Ik ga ook een leuke partner ontmoeten,  iemand om alles mee te delen! Dat is waar ik in wil geloven.

Bedankt voor de steun Grouphug
Gelogd
Pagina's: [1] Omhoog Print 
« vorige volgende »
Ga naar:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2009, Simple Machines Valid XHTML 1.0! Valid CSS!