Nieuws:


Heb je je geregistreerd, maar ontvang je geen activerings-email?

Stuur dan een email naar:
mailaven @ freedom.nl (zonder spaties rond de @).
Vermeld dan ook even de naam waarmee je je hebt geregistreerd.

Hoofdmenu

Verdriet over geaardheid

Gestart door Ennies, januari 07, 2023, 09:02:01 PM

Vorige topic - Volgende topic

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Ennies

Beste allemaal,

Na heel vaak te hebben gekeken op deze site uiteindelijk nu ook een bericht. Nooit eerder gewild omdat ik niet uit wil komen voor mijn geaardheid. Ik ben 51 jaar en heb al 29 jaar een relatie. Vanaf dat ik mij kan herinneren heb ik niets met seks, ik ben nog nooit opgewonden geweest, heb nooit de drang gevoeld tot masturbatie. Eigenlijk al mijn relaties ( korte relaties toen ik jong was en mijn huidige relatie) seks gehad omdat het zo hoorde, er nooit van genoten. Sinds een jaar bezoek ik een seksuoloog/psychotherapeut. Zij denkt dat het komt omdat ik emotioneel verwaarloosd ben in mijn jeugd en daarom geen gevoel heb ontwikkeld. Ik wil dit maar al te graag geloven; geloven dat ik niet aseksueel ben en dat dit kan veranderen.want ik wil het niet, ik voel ook schaamte. Ik zou zo graag wel iets willen voelen, opgewonden kunnen raken, aantrekkingskracht voelen. Ik ken dat niet. Daarom blijf ik mij ertegen verzetten en blijf ik in therapie maar heeel diep van binnen... ben ik bang dat dit mijn geaardheid is. En dat maakt mij intens verdrietig. Buiten mijn man om heb ik niemand hierover verteld. Mijn man weet dat ik hiermee worstel maar weet niet ik denk dat het mijn geaardheid is. We zijn tijdelijk uit elkaar (niet alleen vanwege dit maar andere redenen) en hij zou er heel veel moeite mee hebben als wij geen seks meer zouden hebben. Mijn man heeft een hoog libido en is heel lichamelijk. Hij is in de seks absoluut niet op zichzelf gericht en probeert mij het naar de zin te maken, maar helaas.
Is er iemand die zich in mijn verhaal herkent?

Koffie

Jawel, ik herken er wel wat in. Ook in de emotionele verwaarlozing. En ik ben aseksueel. Uiteraard heb ik mezelf heel erg tegen het licht gehouden: is het trauma, of geaardheid?

Maar ik heb wel gevoel, ik heb allerlei gevoelens. Ik kan zeker van mensen houden, ik heb behoefte (gehad) aan lichamelijkheid. Gehad, omdat ik dit verlangen momenteel niet ervaar, ik heb niet meer het gevoel van 'huidhonger', en dat is er tot een paar jaar terug altijd geweest. Mijn libido was er in mijn geval wel, dat veranderde met de menopauze. Ik heb moeite met intimiteit (wat breder is dan seksualiteit) maar dat wil niet zeggen dat ik er niet toe in staat ben.

Maar seksuele en erotische intimiteit, dat zit niet in me. In tegendeel, omdat deze dingen niet bij me horen, stopt de intimiteit als ik seks moet hebben of wanneer er te veel erotische energie in het knuffelen kwam. Terwijl ik van knuffelen met een partner heel veel hield. Uiteraard leek dat een blokkade, maar dat is het niet. Al blokkeer ik emotioneel uiteraard wel, als ik iets moet doen wat over mijn grenzen gaat.

Voor mij werd lichamelijkheid vaak ook een probleem omdat het altijd vroeg of laat een erotische kant op getrokken werd. Dat blokkeerde dan ook het 'gewone' knuffelen, en de intimiteit die daarbij kwam. Dat voelde niet veilig meer. Een partner, degene bij wie in de relatie dit het meeste problemen opleverde omdat hij letterlijk bij werkelijk alles erotiek erin sleepte, voelde me afsluiten en zag hoe ik dat niet had, als ik mijn kinderen knuffelde of mijn huisdieren. Dat was meer dan een constatering van hem, het was een verwijt. Maar hij wilde niet zonder erotiek aanraken.

Dat je therapeute denkt dat het samenhangt met je jeugd kan komen doordat aseksualiteit nog lang niet overal echt bekend is en ook nog niet altijd geaccepteerd wordt als een geaardheid. Zeker in therapiekringen zul je vaak tegenkomen, dat er aan trauma wordt gedacht. Wat overigens ook mogelijk kan zijn. En daarnaast: het kan ook beide. Dat je een aseksuele geaardheid hebt, en problemen als gevolg van trauma.

Het lastige is dat niemand je dat kan vertellen, je kunt alleen bij jezelf navoelen wat je geaardheid is. Dat kan soms heel verdrietig zijn als je in een relatie zit, beide partners op dit gebied heel verschillend in elkaar zitten en je dus eigenlijk een andere insteek hebt in een relatie en de beleving van intimiteit.

Nu zijn jullie uit elkaar en dat maakt het extra kwetsbaar denk ik. Je man kan het gevoel hebben door jouw worsteling met seksualiteit, dat je twijfelt aan hem als persoon, zijn aantrekkelijkheid, en zich onzeker voelen en afgewezen. Het is voor hem waarschijnlijk net zo moeilijk als voor jou.
Natuurlijk kan ik niet voorspellen wat een gesprek over je vermoedens teweeg brengt, maar nu staat dit nog eens extra tussen jullie in, omdat jij met je twijfels zit en ze niet uitspreekt.

Het is ook niet jouw probleem alleen, het zijn verschillen tussen jullie allebei. Het is dus niet zo dat jij of hij alleen verantwoordelijk is voor de struggles en elk van jullie is ook niet alleen verantwoordelijk voor een eventuele oplossing.

Instant oplossingen zijn er jammer genoeg ook niet. Sommige koppels die zo van elkaar verschillen komen eruit door dingen te doen die op lichamelijk vlak wel voor beide haalbaar zijn. Er zijn ook stellen waarbij de seksuele partner seks heeft met mensen buiten de relatie. Dat zijn heel persoonlijke keuzes.

Maar, als je inderdaad aseksueel bent, is het wel belangrijk dat je een therapeut hebt die dat serieus neemt. Ik heb de ervaring dat een therapie moeilijk verloopt, zelfs vastloopt, als dat een soort van taboe is. Ik ben ace, en er van uitgaande dat therapie erop gericht is dat je jezelf mag leren kennen en zijn, is voor mij een eis dat een therapeut mijn geaardheid voor de volle honderd procent aanvaardt.

Groetjes van Koffie. (V, 1969)
2 kinderen (2000 en 2001). En een kat (2013).

Mijn wiki-ervaringsverhaal lees je hier: https://du.asexuality.org/wiki/index.php?title=Koffie

Ennies

Dank je wel voor je antwoord, het is fijn om begrepen te worden, voel daarin eenzaamheid. Ik voel ook nog steeds weerstand om mezelf aseksueel te noemen omdat ik zo hoop dat er ergens in mij een laatje is wat nog niet geopend is.

Edewecht

Je bent hier hoe dan ook welkom, Ennies. Of je nu wel of niet aseksueel bent, of je het nu wel of niet accepteert... Verdriet en twijfel zijn hier ook welkom. Er zijn hier meer forumleden die een worsteling achter de rug hebben -- of er nog in zitten.
Je bent niet de enige.
en de leraar die mij altijd placht te dreigen: 'jongen, jij komt nog op het verkeerde pad'
kan tevreden zijn en hoeft niets meer te krijgen, dat wil zeggen: hij heeft toch gelijk gehad.

(lennaert nijgh)

Koffie

Citaat van: Ennies op januari 08, 2023, 08:09:12 PMDank je wel voor je antwoord, het is fijn om begrepen te worden, voel daarin eenzaamheid. Ik voel ook nog steeds weerstand om mezelf aseksueel te noemen omdat ik zo hoop dat er ergens in mij een laatje is wat nog niet geopend is.

Ik heb daar ook een weg in moeten gaan. In de eerste instantie was ik blij, het verduidelijkte zo veel. Maar in die tijd wilde ik nog wel een partner vinden en dat is niet onmogelijk, maar wel een heel flink stuk moeilijker met aseksualiteit. In het begin noemde ik mezelf nog grijs-aseksueel, of demiseksueel. Maar later niet meer. Het zou dingen heel misschien wat minder moeilijk hebben gemaakt, maar uiteindelijk ben ik toch die ik ben en ik wil dat dat binnen een relatie ook zijn plek vindt.Maar ik heb niet meer zo de behoefte aan een relatie, de laatste paar jaar.

Maar ik zat ook toen niet meer in een relatie en jij wel, en dat maakt het gecompliceerder.
Groetjes van Koffie. (V, 1969)
2 kinderen (2000 en 2001). En een kat (2013).

Mijn wiki-ervaringsverhaal lees je hier: https://du.asexuality.org/wiki/index.php?title=Koffie