(ex)Partners van aseksuelen die zelf niet aseksueel zijn: Hoe is het voor jou?

[liefdesvertellinkjes]

Hoe kwam je erachter dat je partner aseksueel is? Hoe heeft dat je kijk op de relatie veranderd? Hoe voelde je je toen je hoorde dat je partner aseksueel is? Welke vragen en onzekerheden kwamen bij je op? Wat betekent intimiteit voor jou, en hoe ervaar je dat in je relatie met een aseksuele partner?
Kun je nog steeds dezelfde mate van emotionele verbinding ervaren zonder seksuele intimiteit?

[Chestskirt]

In het begin van onze relatie vroegen we ons af wat we zouden gaan doen als we niet meer zouden seksen. Het zo ongeveer het enige wat we deden.
Na een jaar of 3 begon er een verschil in lust te ontstaan en zijn we naar een seksuoloog gegaan. Die gaf vooral oefeningen en voorstellen om spelletjes te doen, maar dat paste helemaal niet bij mijn vrouw.
Wat voor mij altijd al belangrijk was om het vooral samen naar je zin te hebben. Dus met respect voor mijn vrouw verminderde behoefte zijn we op een rustige frequentie op een liefdevolle manier blijven seksen. Die frequentie werd door de jaren wel steeds minder. we hebben na 10 samen zijn 2 dochters op de wereld gezet en ook nadien hadden we 1 keer in de 1 of 2 maanden mooie seks waar we allebei van genoten. Richting ons 25 jaar samen zijn zaten we qua frequentie wel aardig in een diepte punt.
We zijn toen in relatie therapie gegaan en dat gaf een jaar verlichting maar na een jaar kreeg ik het gevoel dat ik afgewezen werd in mijn eigen relatie. Voelde niet goed en in samenspraak hebben we besloten dat ik voor de intimiteit buiten onze relatie ben gaan kijken. dat heeft ons dicht bij elkaar gebracht. we noemen dat vertrouwen 2.0
We zijn er open over naar elkaar en geeft ruimte om bij elkaar te zijn zonder dat daar seks aan vast hangt. We knuffelen en zoenen maar verder niets.
Het liefst zou ik niet buiten onze relatie willen kijken en alles samen delen maar voor ons is dit wel een compromis.

[Mute]

Hoe kwam je erachter dat je partner aseksueel is?

Punt 1. Zij zegt dat ze niet asexueel is. Maar eigenlijk heb ik altijd al gevoeld dat het verschil in libido verschillend was. Ik heb wel eens gezegd dat als ze echt kinderen wilde, we wel moesten vrijen. Na de laatset was het helemaal over met de sex.

Hoe heeft dat je kijk op de relatie veranderd? Hoe voelde je je toen je hoorde dat je partner aseksueel is?
Ik heb een gesprek voor haar met een sexuologe georganiseerd. Die is in haar verleden gaan wroeten en heeft geloof ik meer stuk gemaakt dan goed gedaan. Een tweede sexuologe was veel beter. Nog steeds heeft mijn vrouw nooit gezegd dat ze asexueel is, ze onderzoekt het ook niet. Ontkenning is haar manier om er mee om te gaan. De 2e sexuologe (Aukje Schade) was er meer op gericht te kijken wat er wel zou kunnen, dan om mijn vrouw te "genezen", ofschoon ik daar natuurlijk altijd op bleef hopen. Na een paar jaar was de conclusie dat ik wel buiten mocht spelen onder een aantal voorwaarden. Ik heb daar veel respect voor dat ze mij dit toestaat. De "down side" is dat het nu haar probleem niet meer is. Naast dat ze sex niet leuk vindt, vindt ze het uiten van intimiteit ook lastig. Voor mij is het lastigste dat ik van haar houdt, maar nergens fysieke respons krijg dat ze ook van mij houdt. Ook niet in een aai of tegen elkaar in bed liggen, tenminste, bijna nooit.Mijn kijk op de relatie is dat ik nog steeds moeite heb met te "zien" dat ze van mij houdt. Ik kan alleen mijn eigen gevoel voelen, maar ik zie en voel haar gevoelens niet, dus ik voel mij soms wel erg alleen. Dit gevoel heb ik ook niet bij mijn 2nd love, maar daar heb ik wel de bevestiging dat het lekker is met mij te vrijen en dat iemand mij mist en mij wil zien en voelen.Mijn kijk op mijn relatie: Deze is heel goed omdat we heel leuk zijn samen en dezelfde dingen leuk en belangrijk vinden (in het nooet intieme leven). Onze fysieke relatie is beroerd, of eigenlijk is dat geen relatie te noemen (helaas)


Welke vragen en onzekerheden kwamen bij je op?
Voor mij was het feit dat we er achter kwamen dat ze intimiteit niet fijn vindt heel rust gevend. Gersutstellend. Ik had mij altijd afgewezen gevoeld, ik was niet leuk genoeg, of niet goed genoeg in bed. Dat was frustrerend en maakte mij onzeker. Ik wist nu dat dit niet het geval was en dat het in haar fysieke/emotionele "gesteldheid" zat en dat het niet mijn fout was. Dus eigenlijk was dat heel goed. Anders waren we niet meer bij elkaar geweest.

Wat betekent intimiteit voor jou, en
Intimiteit is heel belangrijk, het is niet per definitie fysiek. Zeker niet met elkaar naar bed gaan, maar ook een knuffel zoenen of elkaar voelen. Op voor mij intieme momenten (romantisch bij zonsondergang) vraagt die emotie ook een fysieke bevestiging, die krijg ik dus nooit (frustrerend) van mijn vrouw.

Maar met mijn 2nd love is intimiteit heel fijn. We bevredigen elkaar op alle mogelijke manieren en vragen en zeggen wat we lekker vinden. Ook dat is intimiteit en heel fijn om ongeremd met elkaar te delen. Waarbij klaarkomen niet het doel is, maar wel lekker. Het hele spel er omheen en er naar toe en erna in en tegen elkaar verstrengeld te liggen is heerlijk. Huid op huid elkaars warme lichamen, te lekker. Alleen de intimiteit van wat je in het leven leuk vindt delen we niet met elkaar, dus het is in geen van de gevallen compleet.

hoe ervaar je dat in je relatie met een aseksuele partner?
Zwaar, soms heel zwaar. Maar gelukkig ben ik geen testoron macho man en heof ik ook niet elke dag. Wat ik echt wel heel lastig vind is dat ik niet echt bevestiging zie en voel van haar liefde voor mij. Dus dat geeft ook onzekerheid. Maar mijn liefde voor haar is heel sterk, soms denk ik dat we eigenlijk een Living together apart relatie zouden moeten hebben, gewoon als hele goede vrienden bij elkaar. Dan hoef ik ook niet zo voorzichtig en panisch te doen met "afspraakjes" maar het onderwerp intimiteit en raltie is moeilijk te bespreken, omdat zij het als een aanval ervaart dat zij niet voldoet aan de "Norm".


Kun je nog steeds dezelfde mate van emotionele verbinding ervaren zonder seksuele intimiteit?
Ik voel intimiteit door mijn hele lichaam, van mijn tenen tot mijn kruin. Zij weet dat en voelt dat denk ik ook, dat maakt het voor haar ook beangstigend misschien. In onze relatie is dat gemis wel verdrietig en ik weet dat ik dat nooit zal hebben.

Maar we doen zoveel leuke dingen samen, dat is ook emotie, samen genieten van de natuur, of van sporten. Of met vrienden op stap. Ze houdt mij scherp en sociaal en we zijn zo graag met zn 2-en op stap. En ik houd zielsveel van haar, helaas kan je niet alles hebben. Dus ja, je kan emotionele verinding ervanren zonder intimiteit, of die anders sterker zou zijn? Ik denk het wel.

[Chestskirt]

Hoi mute,
Kan mezelf goed in jouw verhaal herkennen

[pstern]

Naast dat ze sex niet leuk vindt, vindt ze het uiten van intimiteit ook lastig. Voor mij is het lastigste dat ik van haar houdt, maar nergens fysieke respons krijg dat ze ook van mij houdt. Ook niet in een aai of tegen elkaar in bed liggen, tenminste, bijna nooit.Mijn kijk op de relatie is dat ik nog steeds moeite heb met te "zien" dat ze van mij houdt. Ik kan alleen mijn eigen gevoel voelen, maar ik zie en voel haar gevoelens niet, dus ik voel mij soms wel erg alleen.

Wat betekent intimiteit voor jou, en
Intimiteit is heel belangrijk, het is niet per definitie fysiek. Zeker niet met elkaar naar bed gaan, maar ook een knuffel zoenen of elkaar voelen. Op voor mij intieme momenten (romantisch bij zonsondergang) vraagt die emotie ook een fysieke bevestiging, die krijg ik dus nooit (frustrerend) van mijn vrouw.

Als ik nu nuchter naar de afgelopen periode kijk merk ik dat de intimiteit aan het verdwijnen is. Terwijl je in therapie dus juist "leert" dat die intimiteit essentieel is om een sexuele relatie op te bouwen. Maar na al die jaren lukt het mij steeds minder om de intimiteit vast te houden als ik niet als sexueel persoon benaderd wordt. Als sexueel persoon gezien worden is voor mij onderdeel van die intimiteit. Een soort van "begeerd" worden. Mijn vrouw mist dat specifieke deel. Voor haar is sexualiteit of gewoon sexuele aantrekkingskracht geen onderdeel daarvan. Soms zelf storend. Ik merk dat ik daardoor zelf steeds meer moeite krijg om die intimiteit vast te houden. En neem het mezelf dan meteen kwalijk. Want die lange knuffel, die intense zoen, het handen vast houden of elkaar diep in de ogen kijken en lekker tegen elkaar aan slapen zijn toch essentieel voor een gezonde fijne relatie? Desondanks lijkt het er op dat ik het toch nodig heb om als sexueel partner gezien te worden op dat soort momenten. En dat heeft niets te maken met "sex als beloning" o.i.d. maar met de wetenschap dat de intimiteit verschillend beleefd wordt. Dat is eigenlijk waar ik nu mee worstel. Ik heb het een tijd kunnen negeren maar het blijft terugkomen.

[Mute]

Dan worstelen we samen met de zelfde gevoelens pstern. Ik vraag mij soms zelfs af of ik nog wel van haar houd, omdat ik geen intimiteit meer voel vanuit haar en vanuit mijzelf. Ik ben nu echt aan het worstelen. Maar ik wil ook geen beslissing nemen zonder zeker te weten hoe ik verder wil. Het blijft lastig

[Theo]

Ik herken dit. Het is toch het gevoel dat je partner geen moeite doet om hier iets aan te doen, waardoor je steeds minder zin hebt in gewone dagelijkse intimiteit (zoen hier, knuffel daar) omdat je ontgoocheld en verdrietig bent. Gevoelens die door de partner misschien herkend worden, maar steevast genegeerd, omdat men schrik heeft om het gesprek aan te gaan. Als je er niet over spreekt bestaat het probleem niet.

[Mute]

Precies, als je er niet over praat, bestaat het probleem niet. Alleen weten we beiden dat het probleem bestaat en niet opgelost kan worden. Wat kan er nog over gezegd worden....

Mij rest of scheiden, of verder gaan met de wetenschap dat ik nooit intiem zal zijn met degene waar ik het meest van hou. Buiten spelen is wel leuk, maar ook tijdelijk, het frustreerd ook dat het zo lastig is een leuke SL te vinden. Er zijn veel mannen en weinig vrouwen op de markt en leuke vrouwen (die mij ook leuk vinden) zijn nog moeilijker te vinden.